Lemmings: het ouderwetse spel dat nog steeds verslavend is

Weinig spellen uit het begin van de jaren negentig zijn zo herkenbaar als Lemmings. Kleine wezentjes met groen haar en een blauw gewaad die onvermoeibaar rechtdoor lopen — recht een afgrond in, als jij niets doet. Het spel verscheen in 1991, gemaakt door DMA Design (het studio dat later Rockstar North zou worden) en uitgegeven door Psygnosis.

Waarom het zo goed werkte

Je bestuurt de lemmings niet. Je geeft ze een beroep, en dat maakt het spel een pure puzzel: je moet vooruit denken, want een verkeerd geplaatste Blocker of een Digger op de verkeerde tegel kost je het hele level.

• Climber — klimt tegen muren op
• Floater — krijgt een paraplu en overleeft de val
• Bomber — blaast zichzelf op om een doorgang te maken
• Blocker — houdt de rest tegen als levende muur
• Builder — bouwt een trapje van maximaal twaalf treden
• Basher, Miner, Digger — graven horizontaal, diagonaal en verticaal

Van elk beroep had je maar een beperkt aantal. Daar zat de spanning: niet in reflexen, maar in het slim verdelen van schaarse middelen — onder tijdsdruk, met een teller die gnadeloos meeloopt.

Een fenomeen op elk platform

Lemmings begon op de Amiga en werd daarna naar zo'n beetje alles geport: Atari ST, DOS, SNES, Mega Drive, Game Boy, PlayStation, en zelfs rekenmachines en klokradio's in de handen van hobbyisten. Er volgden vervolgen — Oh No! More Lemmings, Holiday Lemmings, Lemmings 2: The Tribes — en miljoenen verkochte exemplaren. Het geluid van "Let's go!" bij de start en dat verontwaardigde "Oh no!" vlak voor een explosie zitten bij een hele generatie nog in het geheugen.

Nostalgie die nog leeft

Het mooie is dat Lemmings nooit echt weg is geweest. De community houdt het spel al decennia in leven:

• NeoLemmix — een moderne engine met duizenden fan-levels
• Lix — open source, met multiplayer
• De originele DOS-versie op het Internet Archive — direct speelbaar in je browser

Waarom het nog steeds werkt

Lemmings vraagt geen snelle vingers maar een helder hoofd. De regels leer je in dertig seconden, de levels blijf je uren proberen. Dat soort ontwerp veroudert niet — het ziet er alleen wat blokkeriger uit. En precies dat blokkerige is inmiddels het charmantste eraan.